Joe oownlie lif wans

Zo lonkte de titel van de monoloog die mijn schoonzoon-2B zijn voorstelling op het ’39 graden’ culturele festival in Breda had meegegeven. Een weemoedige overdenking uit het leven van een twintiger die zijn schreden in de wereld van volwassenheid zet: worstelend met de last van verantwoordelijkheden, deadlines, onuitgesproken verwachtingen en vooroordelen door stereotypes. Hyperend liep hij eerst over het toneel om dit ons duidelijk te maken. Om vervolgens in de vertraging te gaan en terug te grijpen naar herinneringen uit zijn verleden waarin het leven nog overzichtelijk en simpel leek. Waar je gewoon nog tegen je vriendje of vriendinnetje kon zeggen: ‘ik vind jou stom’, zonder enig gevolg. Waar je nu als volwassene uitgebreid getraind moet worden in feedback technieken en regels om een ander te laten weten wat je voelt en vindt van hem/haar. Hij toonde hoe je je als kind op de achterbank van de auto moeiteloos verbeeldt een popster in een videoclip te zijn, met overgave de songtekst mimiekend door het open raam want de hele file is immers jouw publiek. Waar verbeeldingskracht nu voor veel volwassenen een lastige opgave blijkt, alsof dat in het diepste hoekje van het brein is opgeborgen, verdrongen door de veelheid aan verwachtingen die anderen steeds van je hebben. En je dus vooral meeloopt in hun paadje in plaats van in je zelf gecreeerde leven.

Hij nam ons op een mooie, tedere, lichtvoetige manier mee in zijn wereld en daagde zo het publiek uit even bij zichzelf te rade te gaan hoe je je koers in je eigen leven regisseert. Ga je gebukt onder de last van je functietitel, verwachtingen van je partner en kinderen, opgebouwde patronen die je je als volwassenen hebt eigen gemaakt? Heb je ook wel eens dat gevoel aangevallen te worden door alle verplichtingen die met je rollen van manager,ouder, zoon/dochter, zus/broer, collega etc gepaard gaan? Dan wil je weer ‘back to the basics’, elke rol ontdoen van alle fratsen en stilstaan bij de kern. Waar gaat het je om in het leven en hoe zie je dat terug in al die rollen? Waar zit de zin? Ging het je als kind altijd al om creativiteit, hoe zie je dit terug in je professionele bestaan of als ouder? Gaat het je om anderen vooruit te helpen, zit dat voldoende in je managersbaan of zussenrol?

Kijk en beschouw jezelf, keer op keer, blijf wakker voor je innerlijke behoeften -duw die van anderen soms weg- en regisseer, want YOLO ofwel Joe oownlie lif wans.

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>